بخش ۴ - فصل

و آن چه گفتم که اغراضی که به نفس بازمی گشت از دل ستردم مراد آن بود که اندر هر کاری که غرض نفسانی اندرآید برکت از آن کار برخیزد و دل از طریق مستقیم به محل اعوجاج و مشغولی اندر افتد و آن از دو بیرون نباشد یا غرضش برآید و یا برنیاید اگر غرضش برآید هلاک وی اندر آن بود و در دوزخ را کلید به جز حصول مراد نفس نیست و اگر غرض برنیاید باری وی بیشتر آن از دل بسترده باشد که نجات وی اندر آن بود و کلید در بهشت را به جز منع نفس از اغراض وی نیست چنان که خداوند تعالی گفت ونهی النفس عن الهوی فان الجنة هی المأوی ۴۰و ۴۱/النازعات و اغراض نفسانی اندر امور آن بود که بنده اندر کاری که میکند به جز خشنودی خدای تعالی باشد و نجات نفس خود از عقوبت طلب نکند ودر جمله رعونات نفس را حدی پیدا نباشد و تعبیههای وی اندر آن ظاهر نبود و اندر این کتاب به جایگاه خود بابی اندر این معنی بیاید ان شاءالله تعالی