شمارهٔ ۱۵۸

گرد زمین و آسمان من سال ها گردیده ام روشن مبادا چشم من چون تو مهی گر دیده ام تا دل به عشقت بسته ام از قید هستی رسته ام چون با غمت پیوسته ام از خویشتن ببریده ام در خارزار آب و گل چون غنچه گشتم تنگدل در گلشن روحانیان منزل از آن بگزیده ام هرکس به بازار جهان سودای سودی می کند من سودها بفروخته سودای تو بخریده ام تا جان به گلزار رضا شد عندلیب جان فزا از قربت خار بلا ریحان راحت چیده ام هرکس علاج درد خود جوید پی آرام جان لیکن من آشفته دل با دردت آرامیده ام چون راه علم و عقل را دیدم که پیچاپیچ بود ای یار من یکبارگی در عاشقی پیچیده ام عاقل به ملک عافیت پیوسته گو تنها نشین کز عشق آن بالا بلا از عافیت ببریده ام تا چون حسین از اهل دل یابم صفای خاطری عمری به خاک بندگی روی وفا مالیده ام