حسین خوارزمی

ای دور مانده از حرم خاص کبریا سوی وطن رجوع کن از خطه خطا در خارزار انس چرا میبری بسر چون در ریاض انس بسی کرده چرا…

گشت مسلم ز عشق ملک معانی مرا شهره آفاق کرد عشق نهانی مرا از مدد شاه عشق ملک بقا یافتم کی بفریبد کنون ملکت خانی مرا…

رندان که مقیمان خرابات الستند از غمزه ساقی همه آشفته و مستند برخاسته اند از سر مستی بارادت زانروز که در میکده عشق نشستند…

هر که را سلطان ما بیچارگی روزی کند بازش از روی عنایت چاره آموزی کند شمع در آتش نهد پروانه را وز بهر او گاه در مجلس بگرید گاه دلسوزی کند…

عاشقان چون با خیال یار خود پرداختند خلوت دل را ز غیر دوست خالی ساختند هر دم از نور تجلی چهره ها افروختند در سعادت بر سر عالم علم افراختند…

سحرگه باد نوروزی چو از گلزار می آید مرا از بهر جان بخشی نسیم یار می آید به بوی زلف رخسارش چو من سوی چمن آیم گل و سنبل به چشم من سنان و خار می آید…

بر آستان خرابات عشق مستانند که نقد هر دو جهان را بهیچ نستانند براق همت عالی بتازیانه شوق در آن فضا که بجز دوست نیست میرانند…

صباح عید ز بهر صبوح برخیزند بر آتش دل ما آب زندگی ریزند به حال گوشه نشینان به غمزه پردازند هزار فتنه به هر گوشه ای برانگیزند…

ز شست عشق چو تیر بلا روان کردند نخست جان من خسته را نشان کردند کسی که زد قدمی در ره وفاداری بهر جفا و بهر جورش امتحان کردند…

عید است و حریفان ز می عشق خرابند ای دوست مپندار که سرمست شرابند اسباب همه عیش در این بزم مهیاست ارباب طرب خوشتر از این بزم نیابند…

دلا بنال که یاران نازنین رفتند بغم نشین که رفیقان بیقرین رفتند باهل دهر میامیز و گوشه ای بنشین که همدمان وفاپیشه گزین رفتند…

امیر قافله کوس رحیل زد ای یار چرا ز خواب بطالت نمیشوی بیدار میان بادیه تو خفته ای و از هر سو برای غارت عمر تو قاصدان در کار…

چون تو جان منی ای جان چه کنم جان و جهان را چو منم زنده به عشقت چه کشم منت جان را چو رسد از تو جراحت بود آن منت و راحت بدو صد لابه از آن رو طلبم زخم سنان را…

زهی بوعده وصل تو جان ما مسرور بیا که چشم بد از تو همیشه بادا دور چگونه دیده بدوزم ز منظرت که ندید نظر نظیر تو در کاینات یک منظور…

ترا ز حال من زار مبتلا چه خبر که شاه را ز غم و درد هر گدا چه خبر تو نازنین جهانی و ناز پرورده ترا ز سوز درون و نیاز ما چه خبر…