شمارهٔ ۱۶۷

ما ای صنم هوای تو از سر گرفته ایم چون شمع ز آتش دل خود درگرفته ایم دل برگرفته ایم ز هستی خویشتن زان پس هوای همچو تو دلبر گرفته ایم بهر غذای طوطی طبع سخن گذار از پسته تو طعمه شکر گرفته ایم تا گوشوار گوش دل و جان خود کنیم از لعل دلپذیر تو گوهر گرفته ایم با عاقلان گذاشته آیین عقل را با عاشقان طریقه دیگر گرفته ایم درس جنون به مدرسه عشق کرده گوش زنجیر آن دو زلف معنبر گرفته ایم تا چشم نیم مست تو خمار عشق شد ما دم به دم صراحی و ساغر گرفته ایم هردم به بوی آن لب میگون به مصطبه جام لبالب از می احمر گرفته ایم دانسته ایم ما که سهی سرو را برست چون قد دل فریب تو در بر گرفته ایم منصوروار دل ز بر خود بریده ایم تا چون حسین عشق تو از سر گرفته ایم