شمارهٔ ۱۷۵
ح حسین خوارزمی
0
Altın Yaprak
سرگشته در این بادیه تا چند بپوییم
ای کعبه مقصود ترا از که بجوییم
ما شیفته باد صباییم شب و روز
باشد که نسیمی ز ریاض تو ببوییم
گر در حرمت محرم اسرار نباشیم
باری نه بس است این که گدای سر کوییم
در دین وفا سجده ما نیست نمازی
تا چهره بخون دل آشفته نشوییم
بر هستی ما سنگ فنایی بزن ای عشق
چون غرقه بحریم چه محتاج سبوییم
رقص و طرب ما همه از زخم تو باشد
کاندر خم چوگان رضای تو چو گوییم
ما همچو حسین از غمت آشفته سرشتیم
معذور همی دار گر آشفته بگوییم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş