شمارهٔ ۲۳۷

چه حذر کنم ز مردن که توام بقای جانی چه خوش است جان سپردن اگرش تو میستانی هله تیغ عشق برکش بکش این شکسته دل را که ز کشتن تو یابد دل مرده زندگانی پی جستن نشانت ز نشان خود گذشتم که کسی نشان نیابد ز تو جز به بی نشانی ز خمار خودپرستی چو مرا نماند طاقت قدحی بیار ساقی ز چنان میی که دانی ز زلال خضر جامی بچشان و ده بقایی که بجان رسیدم ای جان ز غم جهان فانی نفسی مرو ز پیشم بنما جمال خویشم بشکن هزار توبه که بلای ناگهانی گه جلوه جمالت قدح از حدق بسازم که چشم شراب غیبی به پیاله نهانی لب ما و آستینت سر ما و آستانت اگرم بخویش خوانی و گرم ز پیش رانی چو حسین عاشقی تو که هزار ذوق یابد بگه سیوال رویت بجواب لن ترانی