شمارهٔ ۲۴۲

جانم بسوخت از غم و بی غم نمیکنی دانی جراحت دل و مرهم نمیکنی گفتم کنی عیادت ما از سر کرم مردیم و پای رنجه بماتم نمیکنی ما از تو قانعیم بیک غمزه سالها یارب چه موجبست که آن هم نمیکنی جان مرا ز آتش حسرت بسوختی جانا حذر ز آه دمادم نمیکنی چون حسن خویش دمبدم افزون کنی جفا وز ناز و عشوه یک سر مو کم نمیکنی جان مرا که محرم اسرار کبریاست اندر حریم وصل تو محرم نمیکنی تا گفتمت که ای گل خندان به بینمت چشم مرا ز گریه تو بی نم نمیکنی عالم ز عشق تو همه در شورشند و تو هیچ التفات جانب عالم نمیکنی رفت آنکه از جفای تو فریاد کردمی یا ذکر جور و یاد ز بیداد کردمی