شمارهٔ ۹

شه من بدرد عشقت بنواز جان ما را که دلم ز درد یابد همه راحت و دوا را چو جمال خود نمایی نظرم بخویش نبود چو مه تمام بینم چه نظر کنم سها را بکمال عشقبازان نرسند خودپرستان بحریم پادشاهی چه محل بود گدا را ز خودی برآی آنگه ار نی بگوی ای دل که تو تا تویی نبینی سبحات کبریا را اگر ای کلیم داری خبری ز ذوق نازش ز کلام لن ترانی تو نظاره کن لقا را ظلمات هستی خود تو بصدق در سفر کن چو خضر اگر بجویی سر چشمه بقا را چو بدوست انس یابی دل خود ز انس برکن مشناس هیچکس را چو شناختی خدا را بحسین خسته هر دم چو مسیح جان ببخشد سحری ز کوی جانان چو گذر بود صبا را