Duyuramadım Sesimi

dudaklarımızdan sızıyordu sevdanın kanı yılların kokusu sinmişti yüreklerimize yorgundu sevdamız yüreklerimiz yorgundu taşıyamıyordu ihaneti köhne masalarda taşıyamıyordu aşk adına yapılan kaçışları. gönlümüzü boyamıştık hayallerle ne çok yalan gördük ne çok imha edilmek istendi savruk umutlarımız inat ettik vazgeçmedik asla sevdamızdan. biz öyle deli poyrazlara kapılıp devrilip çürüyecek asırlık çınar olmadık olmadık asla vazgeçen yaralı yürek üç paralık da değildi gönlümüz belki biraz çılgındık biraz da ihanet kolluyordu gecelerimizde tadımlık bedenlerimizi ama asla üç paralık yapmadık sevdamızı. tahta masaların oyuntusunda bırakmadık yüreklerimizi bırakamadık bir türlü sevdamızı ağaç gövdelerine inatçıydık biraz inadına seviyorduk zaten birbirimizi hızla solan bedenlerimize inat sevişiyorduk sisli gecelerde. nasıl bir ağrıydı ki bu çığ gibi büyüyüp düştü aniden yüreğimize ayrılık diyorlarmış buna ayrılık ağrısı merak edip düşünmedik bile bir kere olsun bir kere olsun yağmur altında yağarken sevdamız yüreklerimize aklımıza ani vurgun yapmadı ayrılık düşüncesi. hadi bırak ellerimi diyordun bırak beni, ayrılalım şakalaşalım sevdamızla korkulu bir rüyanın eşiğinden atlatalım yüreğimizi diyordun bırakamıyordum bir türlü cesaretsizdim işte sevdamın karşısında korkuyordum öylesine çok uzak kalacağım diye bakışlarının sıcaklığından bir kere olsun sıyrılmak istemedi ellerim ellerinin sıcaklığından değildi öfkem sana sevdamı çürüten yıllar meydan okudu gönlüme direnemedim direnmek istemedim belki de ayrıldık sonundan biraz önce hayatımızın. gölgesiydi sevdan sevdamın sığınağımdı yüreğin fırtınalar kopardım geceler boyunca yokluğunun karşısında duymadın beni, duyuramadım sesimi.