Acının Rengi

İçimdeki acının rengi mavi değil küçüğüm… Gülemem bu yüzden sana deniz deniz… İçimdeki acının dili kendi dilim değil ki… Kemiği var bunun… Ne yana dönsem batıyor kalbime… İçimdeki acıyı sokaktan topladım ben… Cam kırıkları da kalmış üstünde… Çocukların isli yanaklarını görmüş bu acı… Nerden bilsin güneşi, ayı, yıldızı… Günahın çukurunda misafir olmuş, Telvesi bol kahveler içmiş, Yangınlar çıkmış parmak uçlarından… Nasıl dudaklarında köz olmasın! Acıyı yazdığım her kağıt nasıl yanmasın! Papatyaların sarısı nasıl kararmasın! Bahçeler yerin dibine nasıl girmesin! Pelit ağaçları nasıl ağırlamasın yırtıcı kuşları! Ah… Ah ki; İçimdeki acının rengi mavi değil küçüğüm… Bu yüzden gülemem sana kuşların sesinde… Gökyüzüne yakışmaz bu yüzden tebessümüm… Bulutlar yansa, dolunaydan kandil yapılsa, Yine de dönmez bu karanlık aydınlığa… Geceler üst üste biner de yine ulaşamazlar gökyüzüne… Güneş omzuna alır da yıldızları yine görünmez mavilikler… İçimdeki acının rengi gözlerin değil küçüğüm… Gözlerin… Gözlerin ki, en duru maviliği içinde taşır… Dur! Çok hızlı koşma denizler sallanıyor! Gözlerinin karası titretiyor arşı… Acım gözlerinden taşacak!