Kün

Ah Leyla! Duymayan yok Mecnun olan ünümü Sen, bigâne; görmezsin. Siyah zülfün kapatır Gafletin kara zulmet; haram eder visali Güneşten hayat uman günebakan misali Ah Leyla! Duymayan yok, sana döndüm yönümü Ah Leyla! Güneş doğar ışıtamaz önümü Gök pırıltılarıyla kara gözlere hasret Yüreğim cayır cayır ne kusur var iftarda Gözümden kan boşalır sular donar iftarda Ah Leyla! Güneş doğar, ısıtamaz gönümü Ah Leyla! Ziyan etme geçmişimi, günümü Ay yüzü, gül tenini esirgeyip sakladın Hangi çadır dibine yatıp uzanıyorsun Sensiz fani âlemde var mıyım sanıyorsun? Ah Leyla! Ziyan etme sana sebep "kün"ümü Kün: Ol! Allahın kâinatı yaratırken verdiği emir. Bigâne: Tanıdık olmayan, yabancı. İlgisiz. Zulmet: Karanlık Günebakan: Ayçiçeği Gön: Deri. Tabaklanmış hayvan derisi.