Âh’este!

her sözünü yutan taşını çoğaltır ağrısıyla her insanoğlu bun ya da kün gamdır sınar kendini hayatla göğsündeki yalanda her içi yarılanın kalbi, aşkı kanayanın [bahtı açıktır daima her içe atılmış söz bıçaktır anlayana bak, herkes kalbini anlayamaz, sızı herkesi anlar herkes kendinin kardeşidir göz göze konuştukça bak, ömrüm mor bir gök üstümde ağlamakta koluma girip beni yürüme öyle âh’este âh’este ne kadar aşk ederim ki bu hâlimle kırküçümde ömrün takvimini günler anlatır unutma bak, kaç gündür inkıta bir cuma gibiyim damarlarım gepgeniş de kanım nasıl da dar âh, Allah bazen şiir ve kadın gelince gidendir yaşlanıyorsak ve ölüyorsak anla ki zaman var kaderim için bir dramaturg lütfen!