Mecnun ile Hasbıhal

Eya Mecnun! Bu meydanda, senden gayrı bulunmaz mı? "Leyla sevdim" deyu çıksan, aşk bilmeyenler kanmaz mı? Gönlün aşka eriştirdin, dilin şi’re alıştırdın Sonra sahralara düştün.. Sana insan aldanmaz mı? Hasret-i aşkı şi’r ettin, bülbüle derdin söylettin Senin Leyla’n mağrur değil; daha dilin dolanmaz mı? Ya bir de gör beni, gel de; çare bulunmaz bu derde Mum gibi durduğu yerde insan yanar mı, yanmaz mı? Bizde canan cevri çoktur; hem sever, hem vefa yoktur Melek yüzlü zalim dilber sevgimize inanmaz mı? Hem sever gönülden beni, hem dahi istemez vuslat Pençe atar kalbime de; eli kana bulanmaz mı? Kamu canım o’na verdim, mah yüzün gözledim durdum Ol cananı düşte gördüm; uyanır mı, uyanmaz mı? Cümle canım yiyip-içer, istihzaen geri kusar Yar elinden zehir içen, ab-ı hayattır sanmaz mı? Beyler aynı beyler amma; Leyla’ya bir ne hal oldu! Cevri cana yetti gayrı.. İnadından usanmaz mı? Zulmü Leyla’dan biliriz, ağyar zulmü de ne demek! Mecnun olan "Mecnun" gerek; insan buna dayanmaz mı? İmdi bana haber kim; bu halleri kıyas edip Hala "Mecnunum" demeye insan olan utanmaz mı?