Mandolin Hüznü

Şehre tenha sesimi üfledim bu sabah yüzümde başlayan gün donuğu bir şiirle ilkokul çocuğu duruluğunda duran bir gül imgesiyim şimdi akşamın kırılan aynasında sahi, ağzı kuş dolu bir çocuk mandolin mi istemişti benden yüzümün bükülmüş göğüne çekildiğim içimin üşümüş denizlerine döküldüğüm o ân heyy çocuk, çocuk kalbim anne şefkati tadında bekle biraz daha her çocuğa bir mandolin düşer belki çok yakında içim ki mandolin hüznü bir şiirdir artık tırnaklarını yiyen bir çocuk dalgınlığında düşmüş balerin beyazlığında içinden ağlayan