Kan Kalesi

Hayriye Ersöz'e 1 parmak uçlarımda duramıyorum artık içimdeki balerin kırdı pointini baletinin kişi ancak kan susunca anlar ya kendini anladım, aşkı ağrı olanın şehri ücradır içi derinine anlam kesiğidir insanın 2 bir uzun Trabzon ölüsü şimdi kâlb sevgilim alt dudağımın kıyısında -gözleri Rum evleri 3 boşluğa sıralanmış basamaklar: bende duygularda düşme boşluklar: bende düş düş kalbi kan hecelemek: bende çık çık cennet-i hece, git git nisyan: sende git ve hatırlama n’olursun hatırlayan herkes mağluptur çünkü ya da kün’lâl! 4 Araklı’da doğdum nüfus ve nifak yoğunluğunu saymazsak yaşadığım yer doğduğum yer gibi -tek varlığım şairlikse- yeryoksu gökyokuş Paris’e gitmek orda ölmek isterim Arz/U ve Paul Celan hatrına 5 göz susunca kalp kalp susunca göz görürmüş bağışla, hiçbir yerim görmüyor bugünlerde kalbekemgöz zifiri bir bîzar Hüseyin’im kendime ben hariç dünyalı doğrusunuz her biriniz, ben ne derim denizlerinize attığınız taşlar bile seker bana düşer geceleyin kadınlarım benim, kırılma defterlerim 6 biliyorum, bıçak da bende kın da ben bıçağı çeksem çeksem kendime çekerim heyhat! kınım ki kendime kan bardağı dopdolu her aşkta parmaklarımın ucu kan kırağı‑ göğsümdeki yaranın altı kilometre doğusu inan inanma, iki yüzü bileyli Sürmene bıçağı 7 hüznüm silme Araklı çarşısı!