Üç Renk Sone

I / siy’ âh! vaktimi vefa saydım çekildim kimseye söyleme ölmek gibi korkularım var ama buna ölmek denmez yas duygusu benim yeşilçam hâlim fazlasını bekleme kalbini pergelle çizenin ardından nâyihası bile gitmez avuçlarımı döksen beni anlarsın sudan korkan bir denizim aşk ve su adına içime üflediğim her dua bir siyah kahkaha ergin günçe bir ankara iki gözüm nasıl da gencölmek genzim âh, üç günah işle ikisini öldür akşama, tek günah horoz sabaha! buralar belçika browning’i alaca bulaca dikyokuş büsbütün sahi, göz tuzağı otuz üçümü hanginiz öldürdünüz daha dün-- bana n’olmuş böyle! elimin hatırladığını ağzım hatırlamıyor mendil cebimi kim doğradı benim mor mendilim nerde! aşk veremiyle öksürmek şehvete şirk şüpheye müsvedde beni böyle tanrı pozu kim öldürdü--kimse beni ağlamıyor! II / bordo iğnene jest ve iplik geçir de bekle apseli bir şeyler var aramızda--olsun! gözlerin ne kaçırır ne der kalbine jelatinle bırak, bordo bir acı ağzım seni konuşsun beni duy beni anla beni dik bana yapma! iğneleri saymazsak aşk kırk ilmek delilik bak, ondört boğum her dizem nasıl da kanama-- âh, ömrümün kün’ü sözcük bu işte: ters teleferik! içimde sektirdiğim taşlara sor anlatsınlar beni kendi uzağına düşmüş biri mi küfrüne bile albeni! Araklı yalağuzu bu çocuk ne yapsa kasaba ağlağı aslında böyle üç hüseyin çıkar bu ömürden yâr-ı âh âhiri aşk üç hüseyin den den den-- — beni seslemeyin, sesim kendime türkü bıçağı! III / kurşûnî üstümüzde horozbaşı bir gök bile yok kimseye söyleme eski ağzın hep güzeldi! şimdi gelsen de sesime devrilsen nü(ans bir ağlamayım bak, aşk ve ölüm iki harfim kendime aşktan çok ölümüm belki de kurşûnî zûl beni sen öldürsen âh, bilinir ya zalimliği ayların sayende asıl zalim mevsimler Mallarmé severdim kış severdim geç bunları--lan bu kış sen kışı! bu saatte bir bir gamzelerin geliyor aklıma hepsi de aptessizler zerre yokum aklında, beni sorma--tenimin dörtte üçü uçak kazası! hırpani olmam ürkütmesin seni anahtarı bende ebediyetin gençlik de güzellik de ölüm cümlesi heyhat--göz cümlemle yetin! doğmayan oğluyum soğuk mevsimlerin kendime dönüyorum ömrümün bıçaklarını ters biledim herkes beni dağlık sansın vedâma siyahkâr bir mil çektim o kadar, bir şeyim yok, dağılın-- bütün kaplumbağaları ters çevir gülüm artık ölüyorum!