Fener

günbatımını seyrettim dün sahilde bayat balık kokusu üzerime işledi mendirekteki fenerin ışığını gördüm karşımdaki acaip alemi bana o gösterdi baharda açan leylakların kokusu ne güzeldi ve üzerlerinde dolaşan bal arılarının vızıltıları kulağımın pasını attım onların cıvıldamasıyla baharı içimde hissettim ufacık bir bebek gibi yeni doğmuş buzağıları gösterdi bana fener sendeleyerek annesine dayanarak yürümesi dalgın kafama yine ilham verdi biraz sonra uçarcasına koştu buzağı annesinin arkasına takıldı ve doğanın ona öğrettiği içgüdüler içinde bana yer açmadı hüseyin küçük buzağının ardında bakakaldı koca direğin üzerine kazınmış bir iki yazı bana yine geçmişi, biraz fazla geçmişi hatırlattı poseidonun bu kıyılara nasıl saldırdığını gördüm ve güneşin sabah getirdiği sessizliği içimde bozdum kuramadığım cümlelerin coşkusu kışkırtırken beni, mantığım yine men etti içimdeki sedanın dışarı fışkırmasını ve yine başım eğik, gözlerim baygın hayata döndüm biri kutsal bir sevinçle sarıldı bana karşımda umudun canlandığını gördüm tatlı bir kızın ışıldayan gözlerle bana baktığını... ben de kucakladım onu coşkuyla hayallerimi ve feneri anlattım o bana lavanta kokan öpücüğüyle karşılık verdi hoşçakal deniz, hoşçakal fener, hoşçakal buzağı içinizde yüzyıllarca saklayın hayallerimi benim sizinkileri sakladığım gibi