Yalnız Fener

Dalgalar hışırdar kayalıklarda bıçağını biler keskin rüzgarlar yalnız bir ışığın hüznüdür bu bir kendi aynam bir deniz duyar Suları yollara böler aysız gecede pruvası gurbet kokan gemiler geçer elinde kitapları yorgun bir adam bakakalır zeytinlikler arasından Yaşlı bir fenerin gördüğüdür bu gecelerle öpüşmenin aşkıdır bu aydınlığı köpürtür de kimseler bilmez kendiliğinden yanmanın hazzıdır bu Dağların kumsalla buluştuğu yerde ürkek martıların sırtını okşar sırrını anlatır derinliklerin dost olunsun ister gülen yüzüne Bir dalın kırılması ürpertir onu yıldız kaymaları canını yakar ışığıyla sıvazlar karanlıkları sabahı bekler kan ter içinde Önü deniz arkasında dağ yedi rengi böler attığı nakışa ormanların türküsü bir de suların elinden tutarlar yorgun adamın Adam mı fenerdir,fener mi adam ışıktan damlalar akıp durdukça aşkta karar kılar sessiz kapılar birlikte çırpınırlar mor akşamlarda