Ben; O Çocuk

Ben orucunu gözyaşıyla açan çocuk! Ben Kafkasyalı, Ben Urumçili, Ben Karabağlı, Ben Iraklı, Ben Filistinli çocuk� Azrail'le sınıf arkadaşı Hayatı ölümün sırtına yükleyen çocuk Yüreğim şefkate hasret Uçak seslerine alıştığından beri Gök gürültüsünden korkmayan, Kanlı elbiseleri bayramlık diye giymiş Sevgiden yoksul kalbine Nefreti gül diye diken çocuk Unutulmuşluğun coğrafyasında hüzünlü elleriyle Mutluluk portresi çizen, Güllesi misket bombası, bebeği kaleşnikof Oyuncağı sapan taşı olan çocuk. Layık olamadığı umuda, sırtını veren Şiirlerin kan damlayan cümlelerinde kendine yer bulan Esaretle yumruk yumruğa savaşan Yer altı sığınaklarında Allah'a yalvaran çocuk� Geçmişin tozlu sayfalarında, Geleceği yudumlayan. Sahte umutlara bel bağlayan Düşmanın gideceği günü iple çeken Namazını kubbesi mermilerle delinmiş Boynu bükük camilerde kılan çocuk Yüzündeki gülücüğü serseri mayınlara kaptıran. Ben; O çocuk Hani şu babasının koynunda Şehadeti yudumlayan Bir fotoğrafın karesine sığmayan çocuk!...