Otogarda Gece

Kaz adımıyla yürür içimde karamsarlık, Ve hayâlin salınır onunla karşıt yönde; Gittikçe uzaklaşan şarkı gibisin artık, Yalnızlık hükmediyor bu çok bulutlu günde. Sevdâ sırlı sularla sürüklendi sâhile... Kara kumudur kalan kalbimde bozkırların. Ümitsizdi yolculuk ve dağıldı kafile, Benim içimde çamur ve kar’ı otogarın, Sen güzel günlerini şarkılaştırdın bile. İnsanlar ne ki, çoğu kalpler ezen birer tank Senin de çevren yalnız kuş ve çiçek değil ki... Yerler makine yağlı, izmaritli ve çorak. Uzaktan şarkıların duyulurken sâdece Sırtlanlar arasına konar bir küçük serçe Tuzlu göller, dikenler arasında bir kaynak, Kaz adımıyla gelir şimdi yıldızsız gece Âh ömrüm, sen elimde onarılmaz bir sırça.