Kederli Bir Öykü

Bana anlattı vaktin çok geç olduğunu Çocuk, Konuşmuyordu tabii, sadece baktı, mahzun. Yerde ayak izleri “uzaklaşan O”nun Yürekteki izlerse, gözlerinden; Bir goncaydı mutluluk hiç açılmamışken solgun. Aramızda da bir “Kan Kalesi” Ok yağıyor üzerime bardaktan boşanırcasına yoğun, “Bana öyle bakmamalıydın giderken, Cehenneme dönmemeliydi yokluğun.” Ardına bakmaların olmasaydı mahzun, Bu kadar ağrımazdı belki kalbim… Ama beni yalnız bırakıp giderken, Bakışlarınla yıkılmış, Gidişinle kimsesizim… Son sahnemiz bu olacaktı demek bizim, Arada yüksekte bir Kan Kalesi Ve giderken arkaya bakış atan İki suskun.