Dudakların Susuzluğuma K U M

" yalnızlık " denilen iş-güzâr oyun hezimetin an be an çoğalan karasından sızlıyor giderken "ben kanıyordun" duymadım feryadının tınısını, tüm yaşanmışlığıyla çığlık çığlığa lâl oldum bıçak kesiği dilimle, sözleri vurarak sırtıma zikretsede gönlüm ben kokan gayene "buz tuttum" kızıl alevle dönen çemberinde aşkı işlerken milim milim yandırdığım dönemeçte sus kesti ağzım feryadım çoğalarak azaldı mülteci kentin de önce sığınmışlığıma acıyarak kanadı da yutkunduğum sözcükleri tıkadı sonra mahzeninde yandım içi boş zeminin her uçukluğumda kırık bir geçmiş ben olmayan bir yerde yansıdı ayna can çekişti tarumar siluetinde birikmişliğim gitmelerime ramak kala "tokluk" dumanı tüten bir ateş ortasında, inadına tırmanmak aç kalmamış öksüzlügüne cözdüm mecaz-ini bilmecenin hiçlerin anlam kazanışları sıfır noktasıymış ayrılıkların yıkmış olduğum kent`te bakarsam pencereden, enkazı olduğum giderken yanına takılacaktım gitmeler ardında bıraktı sessiz çırpınışları haykırdığı anlar kadar canını acıtmazdı yarası mavi kayboluşları sızlatarak tuttu yalın-ayak az kalmış ucundan vurdu yüreğimdeki heyelanın göçü omuzlarıma vakit gitme vakti! şimdi yetimsizliğin çığlığı sözcüklerle, konuşma zamanı anlatmalı kentin çocuksu ağlayışlarından süslenen son bir nefesle ve sabahlıyor içimizdeki düşler mimik buluyor yüzümüzdeki gülüşler ellerimizdeki çatlakları birleştirince ancak devinim kazanacak mutluluklar ne yazık takvimden dükülmüyor senli sayfalarımız çoktan battı bizim güneşimiz ay eşlik ediyor, sade ayaklı izlerimiz sığındığım tek kanatlı imgelerimi yazıyorum yalın sözcükleri aydınlatan şiirimi kusuyorum hala sen kokuyordur diye üzerime giydiğim, derin derin soluduğum giysilerin bu şehirden kopuk soluklarının kırığıyla örselenmiş ruhuna tutkundum sen se örselenmiş kırıklarına kokusunu almadan özleminin asmazdım duvara tek odalı sensizliğimde biçare deliliğimi neden sallantıda sendelemiş düşlerinde merhamet duymuyorsun kendine yüzünü çevir a ş k delisi olmayan ihtiraslarına fısılda öfkeni yankıla sen de tek oda da çığlık çığlığa sensiz sürgünlerimi alabora ettim güven dinginliğinde süzülüyor aşkımız Sükûnetîn biliyorum ki inadını kırmayacak sevginin bu devir`e ait olmayan yasadışı gülümseyişlerimle tükeneceğim sarnıç örgülü yağmurunda, duvarlarına yenik itâlik gülüşlerini oynayacağım bıkmayacağız fiğüran rollerin cezbeden sahnelerinden işveli çabalar faydasız dibe vuruyor aklım zamansız pus olmak vardı uzunboylu vedalarda bıraktım gidiş arefesinde mühr-ü dudaklarıma içinde yaşadığımız kent`te cesaret ve bilgelik ölürken bir an içimiz üşüyecekti gıyabında yaşanırmı hüzünbaz sözcükler? bir kenarı ruhunu öldürmüş uzakların sureti müptelası olduğu şehrin çocuğu diğeri dokunsam, kırlangıç çığlığından yüklemler binecek kelâmına dilime, zehir olsam hasretin zapt-edecek sinsice uykusundan uyandıramadığım bir çocuk yüzü ki parmakları dolanıyor alacasında düşlerime bir ni-da yapışıyor dügüm dügüm dilime tam da hazırda fırtınalarım vardı esmeye hayatın özetini bırakacaktım avuçlarına bir yılan gibi soktun koynuma kimsesiz hecelerini pazara çıkmış gibi sanki ipliğin sine-ye çekmiştim en vurgun ihanetini öğretmeden daha karanlığı söndürüyorsun bütün ışıklarımı anlamsız seyirlerini bıraktığın bekçiliğinden zaman sıyrıldı koza deliğinden kanatlarıyla uçan kelebekleri görmek istiyorum bağlaçları yok artık düşüncelerimin boyası aktı masum hezeyanlarından en kanlı kokularını sürmüşken sineme hiç olmadığın kadar bürün h a c i m s i z bir yüze dudakların susuzluğuma k u m artık küflü dokunuşlarını çek üzerimden içimde bir infilak var avazım çıktığı kadar susmak isteyeceğim alacaksın varlığımı mecazinde çarpacaksın s e r e s e r p e