Hüzün Kuşatmaları

Ben, hep hüzün yüklü şiirler yazdım Çok acı çektiğim için ayrılıklardan Geçen mevsimler ve seneler gibi Gidenler bir daha dönmedi geri Öylesine mahzun yüzüstü kaldım Mahur şarkılarda kanadı yaram Her Allah'ın günü, bakmaktan bıktım Sonsuza uzanan, ıssız yollara En son yoldaş oldum, bahtımca kara Geceyi kuşlardan, daha çok sevdim… Ben, hep hüzün yüklü şiirler yazdım Artık bıktığım için ayrılıklardan Gözleri sürmeli ceylanlarıma İz, geçit vermeyen dağlara küstüm Bağlarım bozuldu, fırtınalardan Rüzgârla selamı sabahı kestim Göğümü terk edip, yad ellerine Geçen turnalara, sitem gönderdim Edası nazenin, her akşamüstü Can evimden vurdu, türküler beni Her şafak vaktinde, çekildim dara Gerçeği, düşlerden daha çok sevdim… Ben hep hüzün yüklü şiirler yazdım Gözyaşı döktüğüm için ayrılıklardan Hayata bir türlü tutunamadım Artık bundan böyle, harap beldeler Sisler içindeki, tenhalar yurdum Yalnız ve umutsuz, nihayet bir gün Üzeri sevdiğim, lale ve çiğdem Merhameti sonsuz bir anne gibi Ölünce bağrına basacak beni Toprağı, taşlardan daha çok sevdim