Çalıkuşu Sekmesi An

(Öyle bir yerdeyiz ki vurulmuş umut kuşlarımız, hep yaralı hep hüzün denizinde kulaçlarımız, direnişin sancağında olanlardır gücümüze güç katan, her şeye rağmenler imiz süt dökümlü gündür istençlerde, direnci umudu diri tutmaya çalışan elekte iri taşlardır kalan, yaslan bana sen böyle ol can, tutun uç veren umudun bahar dalına. Oysa iç sesimiz öyle vurgun öyle kırıktır ki, dağılıp gideriz günün hay huyunda, misketleri kayıp gözlerinde donmuş gözyaşları bir çocuk geçer içerimden, zaman gece yıldızlarıdır savrulan, gündüz ekmeği için kovalayan cana can katan. Bir yakamız hep çığ düşüren ağıtları dağ savruluşunda, bir yanımız hep sımsıcak buharı üzerinde yeni gün uyanışında fırından çıkan o taptaze ekmek, gözleri kamaştıran doğan güneşle, bak bahar gelmiş ülkem güneş nasıl ısıtıyor, açmış çalılar üzerinde rüzgârda bir gelin duvağı süzülüşünde güzelliğiyle böğürtlen, çalıkuşu sekmeleri kalakaldığım an… Yaşamın altüst oluşunda iradenin maddi olanakların yetmezliğinde koşullar gelip dayatınca, toplar gün kırıklarıyla anılarını yönelir yeni arayışa bu bir savrulmadır kaybolmamaya…) Doğan güneş bakır renginde hüznü çaldık isyan ateşine Geçtik ağzı salyalı çeteler içinde bu kelepçeli köprüde Ayakları kir pas nasıl vurur kuşatmalar kör bilince Toplarım gecenin kaçaklarını, sesinde gecenin güzelliği Umutlar suya düşen ay kırığı doldurur durursun beni Zaman ayla dansta yıldıza takılı Senli vurgun kaçak bir düş olurum Kaynar sensiz içimin volkanı Başlarım akmaya dizelerde Konuşup anlattıkça sende çoğalırım Geceler seninle daha bir anlamlı Bilincimin kıyılarında bir ada nasıl ıssız bir bilsen nasıl eser fırtına Rüzgâr çarpar ha çarpar vurur ha vurur senli dalgalarla kıyılarıma Sanrısında bu deniz, gök mavi savrulur saçların uykusuz kalışlarımda Falez düşüsün gece kaçaklarında beni bana beni sensiz kör bırakma Sen anlamlandırdın seninle çoğalttın Gözlerinden çaldım dünyayı gözlerime Gözlerinde yandım gözlerinde kaldım Gidilmezim can evim gitme kal öylece