Kardeşim İnsan

Bütün İnsanlara Kardeş bilip bütün insanları İşini, aşını; arkadaşını seveceksin. Yüreğini açıp bütün dünyaya, her mevsim, Hey, herkes sizi, hepinizi Seviyorum diyeceksin. Tebessümle vereceksin bedenin zekatını, Aylar sonra duyar olduk, Komşumuzun, Belki de vefalı bir dostumuzun Zamansız vefatını... Konuş, gül; sevin ve koş... Baksana çiçeğe, kuşa; denize toprağa... Yakışır mı kavga Fincanda kulp, insanda dil varken Sana Sen kardeşim insana. Sev insanları, Alnında damar damar çile, Elinde nasır nasır emek, Köylü kentli, kasabalı, Gözleri çekik; mavi yeşil; Açık kapalı, zengin fakir Heybeli, yamalı, ütülü ne fark eder Seveceksin insanları, seveceksin. Yedi dilde hayaller kurup, insanlık için, Düşünce üreteceksin Bak, Çocuk, gül ve yaprak, Gülerek başlıyor güne. Vur döv; çiğne batır, toprak Sevgiyle nasıl gülüveriyor yine Cihan tahtına dik, sevgi ağacını, Kırılsın cömertlikten dalları. Bırak savaşı, intikamı kanı Sev, Can içre sır taşıyan, kamil insanı. Seveceksin insanı Allah için, İnsanlığı ağlatanlara Önce, insan olmayı öğreteceksin. Ferhat'ın sabrına bürünüp, Yedi gergef, gece gündüz aşkı dokuyacaksın. Seveceksin, kardeşim insanı seveceksin Kendinden verip yine de Hep "hoş göreceksin."