Gülüşüne Suskun
İ
İbrahim Çetinkaya
0
Altın Yaprak
yaralı bir şiir süzülür kalemimden
sen kolunda bir ihaneti gezdirirken
bir tutam saçına karışır boğulurum
gözlerinden kaçarken köşe bucak
içimde bir çocuk intihar eder
bir kağıt falında kaybederim umudu
düşlerimi güneşe satarım
ellerin kirlense de her sabah
ben gülüşüne susarım
yaşlarımı yakarım
gözkapaklarıma varamadan
gölgemi kaybederim bir yaz yağmurunun ardından
tam susturacakken yüreğimi
sana çarpar gözlerim vurulurum
sen her sabah
ellerin kirli
kolunda bir ihanet
ben her gece yaralı bir şiir
içimde çocuk cesetleri
Gözlerine vurgun,
Gülüşüne suskun...
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş