İçimdeki Sen

Ne tuhaf değil mi? Ruh ve beden ayrılmış kendinden Anlatımı zorlaşmış, manânın artık Ne tuhaf değil mi? Zaman ve mekan aynı olmuyor gayrı İçimdeki seni yaşarken... Kalp bu bazen atar, bazen durur Seni yaşamak doya doya, bendeki ilk gurur Gözlerinin ateşi can ta sineme vurur Ne zor şey imiş seni sana yazmak... Duygulara sordum seni, tarifte zorlandı Ta içime indim, kendime tadım kalmadı Ömre çelme taktım, ecele sözüm olmadı Ne zor şey imiş seni sana tattırmak... Gülüşünde tatlılık bedene işledi Saçlarındaki duruş, ömüre direndi. Can seni tadınca, aşk hayata keskince bilendi. Ne zor şey imiş seni sana yaşatmak... Konuşman, ruha işliyor karşılıksız Mimiklerin, saflığa sevkediyor katışıksız Çare umar oldu bu hale, hem de zamansız... Ne zor şey imiş seni sana konuşmak.. Dil susar, göz ağlar, özlem var ya.. yıkar beni Beden yanar, ruh ıstırapta, cansın bu ya yakar beni Zaman kovar, mekan aciz, yaşanmamışsın ya… satar beni Ne zor şey imiş ey yar seni sana anlatmak...