Vazgeçemiyorum

Nerdesin ve ben vazgeçemiyorum çünkü yoksun Çünkü vazgeçemiyorum... çünkü Vazgeçilmezimsin.. Ayın matem tutmuş halinde aradım seni Karanlığın kendini aydınlığa bırakışında Somut resimlerin soyut resimlere hasretliğinde Vazgeçemiyorum bilirsin en umulmadık zamanlarda Sana sesleniyorum duyuyor musun sesiz gecelerde Umudunu yitirmiş çocukların çığlığında Üşüyor yalnızlığım üşüyor bedenim Kendini kaybetmiş bir kuş gibiyim Ne tara gitsem Hangi savrulsan seni düşünüyorum Ve düşüyorum yollara sorgusüz sulasiz bir nebze olsun Kokunu alabilirmiyim diye sonuç yine aynı hüsran çukuru Yoksun.. ama seni senden çok yaşamak istiyorum Yokluğun beni avutmuyor viran olan şehirlerin Aydınlığı vurur yüzüme O nadide yüzüne bakamıyorum Yalnızlığım ve ben vazgeçemiyorum Kendini yitirmişim sanki geçmişten geleceğe Hep seni sorar yokluğun devamı ise bende bir umut Hadi çık ta gel dargın vücudum hep seni sorar Nerdesin ve ben vazgeçemiyorum çünkü yoksun Çünkü vazgeçemiyorum... çünkü Vazgeçilmezimsin.. VAZGEÇEMİYORUM