Ne ölümler Gördüm

ne ölümler gördüm gerçek bir sokağın telaşında yitip karanlığa uzun soluklu öpücükler kondurdular... veremli yastığımın başucuna konduğunda serçe düşündüm... ilkbaharı okşayıp buluta sardılar... öyle ölümlerdi işte yangın avluların çok eski köşelerinde birbirlerinden kaçtılar... belki sorumsuzlardı sorulara keder sözcüğünden ucuz cümleler kurarken akşamcı şairleri dövüştüler, tümcelerin yokluğunda karanlıklarda kimselerin bilmediği giz değildi ve hiç kimseler, sadece düşünmemişti bir giz varsa ölüm değil, şiirdi... ne ölümler gördüm aşktan kaçarken virgüle tutundular ağızlarında şuursuz küfürlerdi ve hep zavallıydılar ne ölümler gördüm altı üsütü bir ayrılık kadar basittiler...