Ölüm Kardeşliği

gecenin önsözüne bulanmış cinayetlere kefil sözcüklerle başlıyor şarapkırıkları anlık hatırlamaların buğusundan gidişdönüş aşk biletleri savruluyor kan tufanının esaretine bulanmış karabasan yağmurları esrarlı düşüncelerin kaynayan çömleğine akıtılan kral zehiri gibi ülkeler çınlarken köprülerin askılıklarında bir beyit yanaşır savaş karasularından hayaletlerin sarhoşluğuna terkedilmiş rütbesiz acılardır çalınan soğuk tenlerde yıkanan sıcak günahlarımız varolduğumuzun tek şahididir yontulmuş ağaçların bahar ütopyası kururken toprağın eşilen mezarında ağıtlar suskundur artık söylenecek tek fiil ölmekse şarkılarımız varken daha sustuk bir dahaki sefere gecenin arka kapağına hapsolmuş güneş zoraki sabahlara sancılıyız belkilerin doğuşundan çaldıklarımızı uzak denizlere gömdük sıra sende ya sön ya söyle...