Kiş Gecesi

yangin alemden öte alem yanginlarda ki soguk her an tutuşur ateş buz tutar sanki üşümek şöyle dursun yaniyor içim içim kar beyazi düşlerim birer kor ümitlerim sarkitlar sarkitilir çatilarin üstünden birer zülfikar gibi su katilmiş gecede bugulu cam ardinda karanlik parça parça hem yanip hem titriyor yildizlar sis içinde şu köşe kiş köşesi bu da bir yaz köşesi bir de kanyak şişesi isitir geceleri... derin hasret ateşi çatirdayan odunda firtinaya tutulmuş yelken gibi çatirdar Sündükçe süner gece işiga hasret uzar gün dogmayi unutur yorgun ufuklar sizar kör bir fener kilavuz rüzgar pervasiz eser gecenin bittigi an güneş bile buz keser