Aydınlığın Koştuğunu Gördüğümde..

Aydınlığın koştuğunu gördüğümde işte o zaman bir yıldız kayar ufuktan.. Menzile varmakta olur kara tren bir tünel çıkışı gibi hür ama aydınlık.. Çapalarında hüzün kırar,ırgat kızlar martılar selamlaşır,balıklara bakarak. Köroğlu Ferhat'a mektuplar yazar karlı dağların doruğunda. kısmet bekler kızlar.kınalı avuçlarında.. Güneşe el uzattığında gündöndüler, mehtabın süzülerek indiğini hisseder gönlü olanlar..;bilirler.. Bir bahar ikindisi kadar lezzetli leylak kokuları karışır akşam ezanlarına, güğümler dizilir; çoban çeşmesinin hemen yanı başına; Pembe kaldırımlar döşenir..güzeller ocağına.. Bütün hastalar taburcu olurlar mezarlığa el sallayarak, selvi ler den birer çitil ellerinde.. Öksüzler koşarak annelerine sarıldığında babalar hazırlar gülden sofraları... Yiğitler harman olur pazular şişer her gün biraz daha başaklar ekine koştuğunda..Kıskanır kumrular özgürlük adına uçan ne kadar kuş varsa.. Saat lar durur ..çehrelerinde bir yığın gülümsemeyle, zamana meydan okur,kıskanç ama vakur.. Mutsuzluk taşıyan ne kadar heybe varsa hecin develerini tılsımlı oklarla vurur.. Ve zaman tekrar durur aydınlığa tekrar koştuğumda... ..