Kendini Bekleyen Şiir..

Daralan duyguları bir kadeh yaparak sunuyorum Aldırmaksızın içinde olana Duvarda saat neyi takip eder Hangi çocuğu bekler köşede zaman Kitapların saygın sayfalarını açmam gerek Tükenmeden beynimde son kalan heyecan Yüreğime bir işlev Bedenimde komut alıncaya dek Sorgulamalıyım geçen asude günleri Bir deniz kıyısı nasıl mavi sunuyorsa gözlerime Veya bir eylül sonrası ikindi üzre Dikmekleyim kendimce ruhuma mezar taşları.. Ve beklemeliyim kıskanç dizeleri Bir sur üfürümü zaman da yanan kutsal meşaleyi Nasıl yakamıyorsam kendimce Yakmalıyım son gördüğüm ağustosla birlikte tükenen sevdaları ince kırılgan dalları Nasıl olsa haykırarak ilerleyecek canlar Toprak altımda bir zümrüt halı gibi dürülse de Gök bakır olsa da ufkumda Yer demir Ezilmemeliyim ve asla terettüd etmemeliyim Hangi ağaçta açar ömrün bekleyen yemişi Ölüler nasıl sarılırsa yağan kara benzeyen bir duyguya Toprak kokuları sürülürse alınlarına bir kına renginde Rızkın taze fobisini de dışlamalıyım kendimce Biliyorum ki vakit hala erken Gün beklemede sabahları Denizi martılar Siyah bürünen duyguları kaldırımlar.. Kalıcı ve güzel sözler asmalıyım Gittikçe rengi bozulan duvara Mesela; Hicret medeniyete uzanan ilk adımdır Ölüler kıymetli kolyeleri sevmez En candan deliler güler Gül sadece bir kırmızı bir çiçektir kokusu ruhu kaplayan Fussilet otuzdört Diye yazmalıyım bensiz bir kenara Betimlemeliyim son kalan ironiyi Kenarları kırık olsa da eskiyen tahta çerçevenin Melankolik saydam ruhuna.. Kırılgan gülücükler yanında taşır En müstehzi edaları Tıpkı bir yanardağın taşıdığı gibi kızgın lavları Ne çocuğun öfkesi ne koca adamın Gittikçe korkuya uzanan lafları Yıkar suyu olmayan bir barajda Koca taşları yıkışı gibi Mazlum bir yavrunun bi-çare bakışları.. Ne engelleyebilir perdesiz semaya uzanan dualarını.. Ümit korkudan kaçsa da Nil nasıl olsa uzak değil firavuna..