Issızlıklar Feneri

belki kırgın sulardım kendini taşlara çarparak akan sonra durulan yorulan belki dünyadaki asli görevim durmaksızın düşmekti yüksek rakımlı aşksızlıkların uçurumundan belkemiğinden mızraklanmış masal kahramanlarından ve gülleri yolunmuş aşklardan yaşanmamış ne kadar düş varsa kalan heybemde taşıdım onları bir kenara atılmış zamanlardan orada melek gibiydi şeytan ve şeytan gibiydi melek eğme saçlı rüzgardı yar yıldızlı gözleri vardı parmakları ışığın kamaşmasıydı geceydi yıldızlar kaydı sağanak sağanak küheylanlarla hayaletler gibi geçtim terkedilmiş destanlardan süt içtim ceylanlarla ayın memelerinden bildiğim ben bütün yarım öykülerde bir türlü bulunamayan yitiğim yalnızlıktan zift kesilmiş göklerde şehvetle karanlık gece bir nemli bakışla yarılmış sabır taşıyım ve kavlarken kuduz çığlıklarla rüzgar ben orada en öksüz bulutun camlara inen gözyaşıyım atılmış tüm zamanlardı yağmurlu dizeler fısıldardın ben seni bir papatyayı tutarkenki parmaklarından sevdim bir yaprağın ağır ağır düşüşü gibi yaşadığın yollarda ağır ağır gidişini bilirdim ayaklarını sulara sallayışını ve suskunluğunun dürüsünde saklanan sırrı nasıl bırakır gözlerin dalgalara ben seni gülmeğe ağlamağa öpülmeğe hazır dudaklarından sevdim kelebeğin uçmasındakine benzer bir narinlikle kendi hikayesini arayan bir düştün bir şiir sebili kalbin öyküsü uçurumlara yazılmış yaban gülü hangi yarım türküyü kanatır akşamlarda sahibini bekleyen bir düş gibi yaralı bilirim zağlı yürek çakmak taşlarından almış hıncını çakır çakır dalgalara çarpmış bağrını ben mi ıssız uçurumlarda dalgaların kucağında kendi yalnızlığına yanan unutulmuş deniz feneri