Küçük İstasyonlar

Nedense küçük istasyonların hali insana hep hüzün verir Tek başına unutulmuş gibi Ağaç toprak ve demir Cam arkasında solgun yüzlü bir kadın Mahzun gözlerle bakar çekilir Küçük istasyonlar bana hep Buruk yalnızlıkları tattırır Gurbeti acı acı çalar kampana Kavruk ağaç kara vagon gökte yıldız yalnızdır Hüznüyle kaderiyle başbaşa yorgun Yanında yöresinde renkler sapsarı Terkedilmiş hâtıralar gibidir Ara istasyonların kül rengi binaları Ara istasyonları kederli küskün Çevrenin kaderini yansıtır Gecelerin ayazında gelip geçen trenler İnsanın yüreğini biraz olsun ısıtır Çok zaman ölümü düşündürür İnsana küçük istasyonların hali Garip yolcuları titrer öksürür Telgraf tellerinde kuşlar misali