Dünyayı Ne Zannettin?
İ
0
Altın Yaprak
Dünyayı ne zannettin, uçan kuş, rüzgâr gibi,
Yaşamaya azmettin, bazen oluyor tipi,
Bilsen neler kaybettin, olsan da kurnaz tilki,
Tek kelime aybettin, oldun avanak hippi,
DÜNYA TADI, BAL TADI, ALTINDA KÜPTE SİRKE,
BİTECEK BİR GÜN ADI, BENZER AYNEN BİR SİRKE.
Dünya’ya hükmedenler, hani Karun, yok Harun?
Dev cüsseli bedenler, geride kaldı yarın,
Kefen bezsiz gidenler, tükenir mi efkârın?
Tohum olup bitenler, dostun, yârin, dȋdârın.
KABRİSTANA GİT DE SOR, CEVAP VERMEZ YATANLAR,
GÖNLÜNE DÜŞER BİN KOR, CANINA CAN KATANLAR.
Peygambere kalmamış, bir fâni dünya olmuş,
Muradını almamış, nice cȋvânlar solmuş,
Bâtıla alçalmamış, kalbi ateşle dolmuş,
Gaflete hiç dalmamış, aramış Hakkı bulmuş.
“FÂNİ DÜNYA” DER GEÇER, YİNE BİLDİĞİN OKUR,
HARAM OLSA DA İÇER, KÖŞEYİ DÖNER, DOKUR.
“Dünya Benim” diyenler, Şeytan nefsin kölesi,
İpek libas giyenler, çok görülür böylesi,
Vermeden isteyenler, canı çıkar ölesi,
Haram/Helâl yiyenler,doymazlar öldüresi.
“DÜNYA BENİM” DİYENİN, ALDANMA LİBASINA,
HEP/DAİM İSTEYENİN, DÜN GİTTİM BEN YASINA.
Dünya dipsiz bir çukur, düştün mü çıkamazsın,
Menfaat kaynar fokur, hak alsan azamazsın,
Âdem bildiğin okur, üstüne çıkamazsın,
Harama çözme uçkur, yuvalar yıkamazsın.
DÜNYA HAYATI BELLİ, İBRETLE ETSEN NAZAR,
YAŞIN OLSA DA ELLİ, YÜZE ÇIKSAN NE YAZAR?
Dünya, bir adı “Dönya”, çarkıfelek misali,
Mevlâna Yurdu Konya, daha nice emsâli
Mazide kaldı Hanya, ömür çentik timsâli,
Endülüs’le, İspanya, sevdâ, hasret visâli.
NELER GELDİ, KİMLER GEÇTİ, ÜZERİNDE ŞİMDİ BİZ,
MEDENİYETLER GÖÇTÜ, TARİHTE KALDI BİR İZ.
Emir/Nehiyle yaşa, Dünya/Âhiret için,
Neler gelmez ki başa, bunca şikâyet niçin,
Kabir başında taşa, yazacak tarih seçin,
Mümin olarak yaşa, şükür aşıyla geçin.
KURTULUŞ İSLÂM’DADIR, ELDE KUR’AN, DİL VATAN,
İNSANLIK İSYÂNDADIR, HAYAL TURAN, ECDAT ATAN.
KEMÂLİ hoş saltanat, dünya iki kapı han,
Boş ver, bak, arkana at, tükenirse bir gün can,
Şükür et, sabırla yat, verilen rızkına kan,
Daim değil makamat, düşün, haline yan.
GELENLER ELBET GÖÇER, BİR ÖMÜR BURDA BİTER,
AKLA/KARAYI SEÇER, KABİR SARAYA GİDER.
(17 EKİM 2015/CUMARTESİ) KEMÂLİ
NOT: HANYA
• Hanya, Girit’te bir yerleşim merkeziymiş. Osmanlı İmparatorluğu döneminde
burada 24 cami, 6 mescit, 14 tekke ve 1 tane de medrese bulunmaktaymış. Hanya’daki tekkelerden Mevlevihane’nin üzücü bir hikâyesi vardır.
Aydın Mevlevihanesi Şeyhi Şemsi Dede 1880 de uyandırılan Mevlana ocağı, bir müddet sonra zamane insanının tasavvufa yönelmemesinden dolayı boşalır. Hatta bir ara semâhanesini yatakhaneye çevirerek Yunan askerlerinin bıraktığı Türk esirlerini koruma altına alır. Hanya’nın Osmanlı topraklarından çıkarılmasından (kaybedilmesinden) sonra Şeyh Mehmet Şemseddin Dede hicret (göç) kararı alır: Kurucu Şeyh Şemsi Dede’nin kemikler alınıp tabuta yerleştirilir. Tekkenin levhaları, sakal-ı şerif, taşınabilecek eşyalar ve kıymetli kitaplar sandıklara konur hatta o sırada Şeyh Mehmet Şemseddin’in de vefat ettiği ve onun tabutunun da nakledilecek eşyaların arasına konularak İzmir yoluna çıkılır. İzmir’e ulaşıldığında mevlevihaneyi yeniden açmak için düzgün yer aranırken tekkelerin kapatılması kararı alındığı için eşyaların camilere bırakılarak bu Mevlana ocağının dağıldığı söylenmektedir.
• OSMANLI VE İSPANYA
Osmanlı ve İspanya, hemen aynı büyüklükte iki yarımada üzerinde yerleşmiş olan bu iki imparatorluk, hemen aynı çağlarda birbirine çok yakın kader çizgisine sahip olmuşlardır. Politika ve tarihlerinde dikkate değer bir paralellik vardır. Akdeniz’in iki ucunda, biri doğudan batıya diğeri ise batıdan doğuya ve yeni kıtaya doğru genişleme siyaseti gütmüş, bu yayılma kabiliyeti onları en güçlü dönemlerinde karşı karşıya getirmiştir. Katolik Kralların İspanya’sı “Basit bir ulusal devlet” olmayıp, kralların şahsında birleşmiş bir devletler-halklar ortaklığıdır. Padişahlar da, talihlerine ortak olan veya boyun eğdirilen bir fethedilmiş sâdık halklara hükmetmektedirler. İç Deniz Akdeniz’de yükselen imparatorluklar Doğu’da Osmanlılarınki, Batı’da ise Habsburglarınkidir. Bu çifte yükseliş, tek ve aynı tarihtir
1492 Yılında İspanya’dan kovuldukları için Osmanlı ülkesine göç eden Yahudilerin sayısı, yaklaşık 40 bin olarak tahmin edilmektedir. Yeni gelen göçmenleri, daha önce Osmanlı idaresinde yaşamakta olan Eşkenazlar ve Romanoitler hararetle karşılamış ve onlara ellerinden gelen her türlü yardımı yapmışlardır. Göçmen Yahudiler, dindaşlarından olduğu gibi, devlet yöneticilerinden de her türlü yardımı görmüşlerdir. Onlara karşı her türlü kötülük yasaklanmış ve hatta idam sebebi sayılmıştır.
İstanbul’da Galata’ya yerleştirilen Endülüs Müslümanları veya Müdeccenlerin ilk göçü 1492 yılında Gırnata’nın düşüşünün ardından gerçekleşmiştir. İkinci kafile, 1568 isyanı ardından yani 1570-1571 yıllarında aynı yere getirilmişlerdir. Son kafile ise bu büyük sürgün sonrası yani 1610-1614 yılları arasında gelenlerden müteşekkildir. Bunlar, Galata’da Gırnatalı ailelerin bulunduğu mahalleye yerleştirilmişlerdir. En kalabalık göçmen kafilesi ilk gelenler olmuştur. Endülüs göçmenleri, Osmanlı başşehrinde kısa sürede ticarete ve hatta siyasete atılarak etkili olmaya başlamışlardır. Galata’da bulunan eski kilise (Bizans Bazilikası) onlar için mescide çevrilmiştir. Müslümanların sayısı arttığı için Galata’da bazı Hıristiyan aileler başka semte taşınmışlardır. Eyliya Çelebi’nin, Galata’daki Endülüs göçmenleriyle ilgili bilgileri 916/1510 Yılı Olayları içinde vermiş olması, bu tespiti doğrulamaktadır. Yani, Evliya Çelebi’nin görmüş olduğu göçmenlerin, 1492’deki düşüşün ardından gelenler olduğu anlaşılmaktadır. Galata’ya gelip yerleşen asıl büyük kitleler ise 1610 sürgününde göç edenlerdir. ( Endülüslerin Osmanlıya göçleri. İz Yayıncılık, İstanbul 2007 eserinden )
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş