İnsan Olmakla Yeter...
İ
0
Altın Yaprak
İnsanı ye’s kaplar, Şeytan girse nefsine,
Bazen kendin ayıplar, güvenmez nefesine,
Zaman zaman kayıplar, hem verir efesine,
Karamsardır zayıflar, bir kuş konsa fesine,
Tükenmeyen zââflar, elâlemin nesine?
İŞTE O ZAMAN DİKKAT, İMTİHANDASIN BELKİ,
İNSAN ARARDA RİKKAT, HERKES OLURSA TİLKİ.
Başa rehâvet çökse, doğrul yeni seferber,
Dolu kaşığı dökse, bahane gökle ve yer,
Çiviyi yerden sökse, hakikat bunu sever,
Umuda tohum ekse, koşuver sende elver,
Toprağa fidan dikse, bekliyor seni selver.
BU DA ELBET İMTİHAN, İLAHİ BİR YÖNÜ VAR,
ETME SAKIN KİMSE ZAN, BULAMAZSIN SÂDIK YÂR.
İnsan olmakla yeter, en üstün varlıksın “sen”,
Beterden daha beter, saklanan gizli bir “ben”,
Nefis daima ister, kötülüğü etmeli “men”,
Yaptığın eser göster, zirvelerdeki bir “en”,
İmanı sabır besler, çile/gam çeken bir “ten”.
MEVLÂ İNSAN YARATTI, KÂİNATA BAŞ KOYDU,
GECELERİ KARARTTI, MERMER TAŞLARI OYDU.
Hayvan, kuş, börtü böcek, binler sırlarla dolu,
Bunu anlamaz köçek, haramda ise kolu,
Hikmet âleme göçek, bırakın sağı/solu,
Helâl tarlayı biçek, soğutma sıcak folu,
İksȋr-i Bâde içek, tarikat Hakkın Yolu.
ÂHENKLERE BAKSANA, YERDEN SEMÂYA KADAR,
BİR MUMDA SEN YAKSANA, GÜNAH GÖSTERMEZ RADAR.
KEMÂLİ kalem ağlar, Mızrâb-ı Kırık telde,
Hâzan Mevsimi bağlar, ne kaldı şimdi elde,
Mazide ‘Altın Çağlar’, vebâli kambur belde,
Geçit vermeyen dağlar, Ferhat’ın aşkı dilde,
Tarihteki Otağlar, bülbül bekliyor gülde.
ŞAİR/YAZAR DOĞRU YAZ, HESÂBI BÜYÜK OLUR,
MEVLÂ’YA DUA/NİYAZ, YÂR OLAN DOSTU BULUR.
KEMÂLİ
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş