“İnsanlık Uzakta mı?...”
İ
0
Altın Yaprak
“İnsanlık Uzakta mı?...”, sık sık sorar dururlar,
Önce insan olmalı, tarifi yapılırken.
“Adam” olmazsan eğer; alır, yere vururlar,
Kurarlar tuzakları, doğruya sapılırken.
MAYAYA GÖRE HAMUR, ATEŞE GÖRE FIRIN,
OLURSA HAMUR ÇAMUR, ORTALARDAN KALDIRIN.
Âdem ile başladı, İnsanlığın Tarihi,
Vahiy ruhu aşladı, korudu mefâhiri.
Kardeş kardeş taşladı, ibret dolu zâhiri,
Fermânlar yavaşladı, aradı hep mâhiri.
NİCE PEYGAMBER GELDİ, GÖKTEN KİTAPLAR İNDİ,
İNANANLAR YÜCELDİ, İSYAN EDEN DİKİLDİ.
Derken Peygamber doğdu, Medine’ye nûr indi,
Karanlıkları boğdu, Burak Atına bindi,
İman Şeytan’ı kovdu, kul bâtıla dikildi,
Ceahiller elin ovdu, İslam Tohum ekildi.
ÇÖLDEN FIŞKIRAN NȖR, TÜM CİHANA YAYILDI,
MÜMİN TAŞIDI ONUR, MEDENİYET SAYILDI.
Lât/Uzzalar yıkıldı, tevhit dillerde Bayrak,
Arş Katı’na çıkıldı, döküldü zayıf yaprak,
Şehadetler çakıldı, inledi Semâ, toprak,
Vahdet rütbe takıldı, seferlere çıkarak.
SONRA MEDİNE DEVRİ, MUHAMMED’İN İZİNDE,
KİMSE OLMADI FEVRİ, NASIR TUTAN DİZİNDE.
“Din-i Mübin-i İslam”, çalan parmak kestirdi,
Odak noktası İnsan, zûlûmatı bitirdi,
Rahmet-i Yüce ihsan, Adaleti getirdi,
Nefis istedi isyan, Cehennem’i gösterdi.
YENİDEN BİR DİRİLİŞ, KUTLU BİR SEFERBERLİK,
ARŞ KATINA YÜKSELİŞ HAK İLE BERABERLİK.
Asır kaos asrıdır, insanlık da hüsrânda,
Ezel/Ervahtan geldik, gidilecek yer belli,
Kale iman kasrıdır, yaşayanlar hicrânda,
Nice yılları deldik, yaşlar olsa da elli.
ÂMEL İLE YÜCELDİK, BİZE DEDİLER “DELİ”,
ASALETLE YÜKSELDİK, ÜMMETLE/MİLLET SELİ.
KEMÂLİ ölüm bekler, açık Visâl Kapısı,
Kalemiyle emekler, belli onun yapısı,
Dua/Niyaz/Dilekler, olsa bunun tapusu,
Vahdetteki bilekler, Mevlâ için kavgası.
KABRİME GELİRSENİZ, BİR FATİHA OKUYUN,
HAK SELAM VERİRSENİZ, BÜLBÜL OLUN ŞAKIYIN.
KEMÂLİ
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş