Nefis
İ
0
Altın Yaprak
Çok çektim, yoruldam; nefsin elinden,
Feryâtla bağırdım, çıkmaz dilimden,
Kendime darıldım, vebâl belimden,
Tövbeye sarıldım, kendi kelimden.
BU NEFİS DEDİĞİN, ŞEYTAN’A UŞAK,
HARAMSA YEDİĞİN, HAYATIN TUZAK.
‘Nefsini Bilenler, Rabbini Bilir’,
Günahı silenler, kalkar dikilir,
Ağlayıp gülenler, hemen silkinir,
Bayramlar, şölenler, daim beklenir.
HEY NEFİS HADDİN BİL, KALK, KENDİNE GEL,
BU BİR MASAL DEĞİL, DEĞİLDİR ENGEL.
Güzellerden başlar, doğru olan yap,
Zaman içinde uslan, bir baltaya sap,
Minderlerde tuşlan, yenilgiyi kap,
Gerekirse puslan, verirsin hesap.
NEFSİNİ YENENLER, BÜYÜK PEHLİVAN,
DOĞRUYU DİYENLER, GÜLLERDE ELVAN.
KEMÂLİ değildir nefsine esir,
Kalemi çeğildir, paydada kesir,
Güzele meyildir, olur müessir,
Tevhid-i Temeldir, hep “Rabbiyessir”.
NEFİS BENDEN KAÇTI, NEREYE GİTTİ,
EDEP BÜYÜK TAÇTI, BAŞLAR EĞ İTTİ.
KEMÂLİ
(27 EKİM 2015/SALI)
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş