İçimdeki Sen

Akşam karanlığının hüzün verici noktalarındayım İnsanlık zorunluluğunu düşünüyorum Mutlak takıntılarımı yenmeye çalışıyorum, fakat; Yardımsız, yalnız ve ışıksızım Üzerime çekiliyorsun ağır ağır, Bir güneş gibi üzerime... Ama zorunlu bir güneş bu, Kahredici bir lanet gibi; Yalnızlık dolu, yaşamak sebebim varmışçasına Bir perde oluyor gözlerin, hayatı göremiyorum sonra Hiç biri senin eserin değil, Ben senden güçlü biriyle boğuşuyorum; İçimdeki senle savaşıyordum yıllarca Hayal gücüm ne kadar yorulursa, O kadar galip geliyordum Ve ne kadar kendimdeysem O kadar yenik düşüyordum Hep haklı çıkıyorsun, adaletsiz bir dünyadayız. Artık düşsen yakamdan Yoruldum düşlerimi çalmandan Hayata atılıyorum işte! İnadına bir oyun bu, zorunluyum, oynuyorum