Ölümüne Sevgi

boş karanlıklarda gölgeni aradım hep yüzünü ellerimin içinde avuçlarımda hissettim çoğu an göz yaşlarım sel olup aktı hep ardından hiç bir zaman utanmadım uğruna ağlamaktan karanlıklarda etrafıma ışık saçardın benim bana yaşama isteği acılara katlanabilme gücü verirdin hüzünler bile bir başka çekelirdi senin yanında gülüşler bir başka içten olurdu sen varsan eğer şimdi gündüzleri bile benim için karanlık geceler ise bir mum ışığı gibi aydınlatıyor içimi yüreği ne başı nede sonu belli olan bir dipsiz kuyu misali battıkça batıyor günden güne can veriyor hayalimde yaşattım seni çünkü hayalimde bir başka güzeldi gözlerin gülüşlerin daha sıcak bakışların ise daha bir anlamlıydı bir zamanlar seni kollarımın arasına alabilme şansını veran kader şimdi hasretinle yaşamayı hayallerinle avunmayı öğretiyor bana en azından hayallerimde yaşatabiliyorum seni en azından hayallerimde öpüyorum seni kırk yıllık sevgililer misali gerçekte olmasanda hayallerimdesin her an ama gerçekteki gibi değil hayallerdeki gibi ama vefasızlar gibi değil ama seviyorum deyip gidenler gibi değil ölümüne sevenler gibi BENİM GİBİ