No:11

Emr-i vakiler diyarında Annen hep korusun istersin seni Tüm mavi gözlü adamların hiddetinden Elinde bir paket, dilinde bin lanet Tüm mumlar üflenirken Sen de bir dilek tutarsın: "Bu gece hiç yaşanmamış olsa" Oysa sen ne mumların, ne de hiçbir şeylerin sahibisindir bu şehirde Öyle bir noktasındasındır ki hayatının Her şeyine eşit uzaklıktasın Gece bitse de yerli yerinde duran kelimelerinin koynuna girsem diye bakarsın Tıpkı cuma gecelerini bekler gibi Bir denizi ardında bırakıp, ayazlı bir bozkıra koşarsın Ziyan edilmiş hayatların "sarı sayfaları" senin bilmediğin bir dilde Üstelik aradığın sayfalar hep yırtılıp atılmış. Çaresizliğin gün batımında yakılır Ve sen hiçliğe kadeh kaldırıp Kireç tutan odada bir çift hüzünlü gözle çarpışırsın. Çok iyi bir dinleyici olmayı öğretir insana, tüm dinlenmediği anlar... Bilmemen gereken bütün şeyler rahatsız eder seni Bir topuk dikeni gibi Yabancılaşmamak için kendine Veremezdin denetini hayatın Onu çitleyip atmak isteyen bir hiçkimseye ya da bir herkese... Karıştırırken dolu sayfalarını dünlerin, Kendini bulursun, Her şeyine eşit yakınlıkta olduğun kendini. Artık biliyorum, Mümkün değil bu yüzden.