Ne özlemekten yoruldum...

Ne özlemekten yoruldum... Ne de sensizlikte duruldum... Kollarım yoruldu boşluğunu sarmaktan Borçlanmış gibi sensizliği yaşıyorum Yoruldum koşuşturmaktan... Aşkım nefesim hayatım... Sensiz bir hiçmiş gibi Boylu boyumca uzanıyorum yokluğuna Nefes alamadığım dar sokaklar buluyorum Adını arıyorum dağılmış çöp torbalarında Ateşler yakıyorum... Savuruyorum savruluyorum Dudağının üstündeki küçük yara izinde boğuluyorum Sensizim Seninleyim İçinde ve dışındayım Gidip geliyorum Uzaklaşıp sana koşuyorum Gelip kurtarmayacak mısın beni Uçurumlardayım... Sana düşüyorum Yorgun akşamlardayım sana doğuyorum İğneleri batıyor sabahların Söküp atıp sana uçuyorum Tutmayacak mısın beni... Ne özlemekten yoruldum Ne de sensizlikten Bitirmeyecek misin beni? Soyup atmayacak mısın hayata? Bir meleğin öpücüğüydü seninki Kirli, masum, yetmez, bitirmez... Bir öpücükle öksüz bırakmayacak mısın beni?