بخش ۶۱ - دو عالم را توان دیدن بمینائی که من دارم
ا اقبال لاهوری
0
Altın Yaprak
دو عالم را توان دیدن بمینایی که من دارم
کجا چشمی که بیند آن تماشایی که من دارم
دگر دیوانه یی آید که در شهر افکند هویی
دو صد هنگامه خیزد ز سودایی که من دارم
مخور نادان غم از تاریکی شبها که میآید
که چون انجم درخشد داغ سیمایی که من دارم
ندیم خویش میسازی مرا لیکن از آن ترسم
نداری تاب آن آشوب و غوغایی که من دارم
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş