بخش ۹۶ - گنه‌کار غیورم مزد بی‌خدمت نمی‌گیرم

گنه کار غیورم مزد بی خدمت نمی گیرم از آن داغم که بر تقدیر او بستند تقصیرم ز فیض عشق و مستی برده ام اندیشه را آنجا که از دنباله چشم مهر عالم تاب می گیرم من از صبح نخستین نقشبند موج و گردابم چو بحر آسوده می گردد ز طوفان چاره برگیرم جهان را پیش ازین صد بار آتش زیر پا کردم سکون و عافیت را پاک می سوزد بم و زیرم از آن پیش بتان رقصیدم و زنار بربستم که شیخ شهر مرد باخدا گردد ز تکفیرم زمانی رم کنند از من زمانی با من آمیزند درین صحرا نمی دانند صیادم که نخچیرم دل بی سوز کم گیرد نصیب از صحبت مردی مس تابیده ای آور که گیرد در تو اکسیرم