بخش ۱۸۹ - شاهین و ماهی

ماهی بچه ای شوخ به شاهین بچه ای گفت این سلسله موج که بینی همه دریاست دارای نهنگان خروشنده تر از میغ در سینه او دیده و نادیده بلاهاست با سیل گران سنگ زمین گیر و سبک خیز با گوهر تابنده و با لولوی لالاست بیرون نتوان رفت ز سیل همه گیرش بالای سر ماست ته پاست همه جاست هر لحظه جوان است و روان است و دوان است از گردش ایام نه افزون شد و نی کاست ماهی بچه را سوز سخن چهره برافروخت شاهین بچه خندید و ز ساحل به هوا خاست زد بانگ که شاهینم و کارم به زمین چیست صحراست که دریاست ته بال و پر ماست بگذر ز سر آب و به پهنای هوا ساز این نکته نبیند مگر آن دیده که بیناست