بخش ۲۲۰ - سحرگاهان که روشن شد در و دشت
ا اقبال لاهوری
0
Altın Yaprak
سحرگاهان که روشن شد در و دشت
صدا زد مرغی از شاخ نخیلی
فروهل خیمه ای فرزند صحرا
که نتوان زیست بی ذوق رحیلی
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş