شمارهٔ ۱۶

باز روز آمد به پایان شام دلگیر است و من تا سحر سودای آن زلف چو زنجیر است و من دیگران سرمست در آغوش جانان خفته اند آن که بیدارست هر شب مرغ شبگیر است و من گفته بودم زودتر در راه عشقت جان دهم بعد از این تا زنده باشم عذر تأخیر است و من سبحه و سجاده و مهری مرتب کرده شیخ تا چه پیش آید خدایا دام تزویر است و من از در شاهان عالم لذتی حاصل نشد بعد از این در کنج عزلت خدمت پیر است و من با چنین رعنا غزالی خدعه ساز و عشوه باز پنجه اندر پنجه کردن قوه شیر است و من هر گرفتاری کند تدبیر استخلاص خویش تا گرفتارش شوم پیوسته تدبیر است و من منعم از کوشش مکن ناصح که آخر می رسم یا به جانان یا به جان میدان تقدیر است و من تا نویسم شمه ای از شرح درد اشتیاق از سر شب تا سحر اسباب تحریر است و من شاه می خواهم که گوید در رخ اعدای ملک قطع و فصل این دعاوی کار شمشیر است و من در نظام امر کشور در رواج خط عشق آن که بتواند سرافرازی کند میر است و من خواجۀ اعظم نظام السلطنه کز خدمتش آن که نازد بر زمین و آسمان تیر است و من پیش ارباب هنر در یک دو بیت از این غزل قافیه گر شایگان شد عذر تقصیر است و من