شمارهٔ ۱۸ - مزاح با یکی از وزیران

بیضه ام رنجور شد از بیضه ات دور ای وزیر پرسشی کن گاه گاه از حال رنجور ای وزیر دیر گاهی شد که از احوال تخمم غافلی این چنین غفلت بود از چون تویی دور ای وزیر از همان روزی که شد با تو امور خارجه بیضه ام از نو ورم کردست پرزور ای وزیر این نه آن خایه است کان را دیده ای در کودکی در بزرگی گشته این اوقات مشهور ای وزیر چون جراید را دو روز دیگر آزادی دهند شرح آن را دید خواهی جمله مسطور ای وزیر نسبتا اندر درشتی دانۀ خرما شدست بیضه ای کو بود چون یک حب انگور ای وزیر عاقبت چشم بد مردم بدو آسیب زد گرچه بود از چشم ها پیوسته مستور ای وزیر پاک وافوری شدم از بس که گفتند این و آن بهر تسکین وجع خوبست وافور ای وزیر برندارم یک قدم از ترس جان بی بیضه بند گشته ام در دست تخم خویش مقهور ای وزیر آنچنان حساس شد تخمم که زحمت می برد از طنین پشه ای چون نیش زنبور ای وزیر پی به درد من نخواهی برد با این حرف ها تا نگردد بیضه ات با بیضه ام جور ای وزیر رحم کرد ایزد که یک تخمم چنین رنجور گشت هردو گر می شد شدی نور علیٰ نور ای وزیر خایۀ بیچاره را این زحمت از کیرست و بس جمله آتش ها بود از گور این کور ای وزیر کیر کافرکیش یک شب اختیار از من ربود خورده بودم کاش آن شب حب کافور ای وزیر کون صافی بود لیکن میکرب سوزاک داشت همچو زهری کو بود در جام بلور ای وزیر لذتی گر بود یا نه حالی آن لذت گذشت زحمتش باقیست با من تا لب گور ای وزیر هر سحر دارم امید آنکه دیگر چرک نیست چون فشارم کلۀ کیرم شوم بور ای وزیر بس که دستور آمد و انواع مرهم ها گذاشت رید بر تخم من بیچاره دستور ای وزیر زین جسارت ها که کردم عذر من پذرفته دار شاعرم من شاعران باشند معذور ای وزیر