شمارهٔ ۲ - بامداد

صبحدم کاین طایر چرخ آشیان آفتابی گردد از بالای کوه تافته رخ بال کوبان پرزنان از پر و بالش چمن گیرد شکوه نغمه خوان مرغ سحر بر شاخسار بینی آن پروانۀ خوش خال و خط جسته بیرون از غلاف پیرهن با پر و بالی پر از زرین نقط سر زند یک یک به گل های چمن بوسد این را غبغب و آن را عذار همچنان آن طفلک شیرین زبان با رخی سرخ و سپید از شیر و خون آن دو چشم برق زن چون اختران سر کند شادان ز شادیجه برون بنگرد اطراف خود را شاد خوار با تبسم های شیرین تر ز قند همچو پروانه گشاید بال و پر بر جهد از جا چو از مجمر سپند دست مادر بوسد و روی پدر این در آغوشش کشد آن در کنار